le juvene architecto

Le juvene architecto

Il habeva un juvene qui voleva esser architecto. Su desiro era construer un turre si alte que illo ultrapassarea tote le alteres que ha essite construite ab le antiquitate. Iste juvene, Vitro Uvio de su nomine, studiava le rudimentos del arte per leger le obra de un grande maestro qui, con su rigor, maestria e effortio construeva un turre magistral que omnes voleva copiar.

Post assimilar le principios de construction, Vitro comenciava construer su edificio. Ille lo construeva in su terra natal pro gaudio de multe personas qui videva in ille obra un grande facto. Nonobstante, le juvene non era satisfacte proque su turre era a pena un povre reflexo del magnificente obra de Axel Dego, le major constructor de turres e pontes post le biblic constructores de Babel. Ma intertanto multes del compatriotas de Vitro videva in le parve edificio un grande obra e illes faceva photographias de illo e mesmo lo utilisava pro lor communicationes electronic proque il pareva que in le picco le signal wi-fi era plus forte. Isto durava alicun tempore e le gentes era felice pro haber un tal meravilia; totevia, alicunes del antique usatores del turre anque comenciava construer lor proprie edificios e le turre de Vitro Uvio comenciava, pauco a pauco, esser oblidate e preterite.

Quando le juvene discoperiva que su obra quasi non era usate ille alora habeva le desiro de construer un altere, ma iste vice nemo arrivarea a ultrapassar su construction... Pro isto ille contactava alicun personas cognoscite pro adjutar le a revolutionar le technicas de construction per nove methodos de application practic per seliger solmente duo sortas de briccas importate directemente del extero.

Le companiones plus vetule le diceva que il esserea melio usar le technica traditional, plus diversificate, que faceva le turre plus solide e colorate. Ma le juvene Vitro non audiva le sage consilios del veteranos e toto sol, poneva le manos al obra. Ille seligeva le loco, un area que ille non cognosceva ben, ma que le pareva appropriate pro un tal scopo. Post examinar le loco seligite e cognoscer le nove technica constructive que le juvene voleva applicar, le majoritate del antique companiones le abandonava; illes esseva secur que un tal obra nunquam arrivarea a esser solide...

Ma isto non importava al juvene ambitiose; ille sequerea su instinctos e con le experientia que ille habeva acquirite con le construction del turretta ille demonstrarea al scepticos que ille poteva facer un obra de arte nunquam viste. Alora ille nettava le zona seligite pro le construction e comenciava deponer le briccas un post le altere. Post alicun annos de labor le turre attingeva un notabile altor e omnes se demandava: ma ubi vole Vitro arrivar? Al celo? Alicunes del antique cooperatores le admonestava que post ille altor le edificio non plus haberea le possibilitate de mantener se stabile proque ille non habeva sequite le canones del construction oblidante que il era necessari foder le terra e ibi establir le fundationes del construction. Ma Villan non voleva ascoltar lor consilios. Ille prosequerea con su effortio usque attinger le altor que ille trovava optime e, assi, demonstrar que le antique construction del architecto Dego non esseva plus que un memoria passate e oblidate.

Certe die, quando il mancava solmente poner le ultime bricca pro haber su obra de arte complete, Vitro, al approximar se del turre, videva al lontano un urso nigre fugir con timor... Le touristas accurreva pro vider un tal meravilia e Vitro, orgoliose, ascendeva al picco del turre e collocava le ultime bricca, que pareva un musca al personas qui, in basso, mirava stupefacte pro le colossal edificio.

Vitro Uvio descendeva e jungeva al gentes; ille habeva preparate un grande festa pro commemorar un si majestose evenimento ma, quando omne le spectatores presso le turre levava lor vitro pro felicitar le juvene e su grandiose obra, eveniva un forte tempesta. Intertanto, le urso se habeva approximate e rugiva ferocemente... Le vento comenciava sufflar violentemente trainante le pluvia abundante que pareva un diluvio; alora tote le mundo curreva a in le edificio e quando toto pareva esser protegite del pluvia ecce que irrumpe in le celo un radio zigzagante sequite de un si forte tonitro que destrueva le turre e le sonios de su constructor. Dego, in iste tempore, jam habeva morite e rideva in su sarcophago... durante que le urso, timorose, dispareva in le nigre foreste...

[Carlos Soreto, in Voce de Interlingua, No. 41, 2010, pp. 6-7 | Revidite: 2016.01.20]