daltonismo

DALTONISMO


Le familia de Verdange descendeva, per lineage paternal, del contes de Orange, e, del latere materne, de un familia descendente, in linea directe, de Patriotas refugiate in Verdun, Francia. Al presente, su patre es un distinguite deputato monarchic e su matre un del corypheos del movimento feminista hollandese.

Basilio de Orange e Regina Verdes, assi se appella le parentes de Verdange, se habeva cognoscite qualque decades retro durante un festa e presto se inamorava. Qualque menses postea illes decideva maritar se e vadeva viver in un del castellos del familia de Basilio. Regina, in ille tempore, era un dynamic femina liberalista pertinente al Partito Verde e un herede del ideas revolutionari de su avo, qui decedeva heroicamente al battalia tenite a Verdun durante le prime guerra mundial. Le patre de Verdange, del altere latere, era un conservator qui teneva le ideal aristocratic proprie de su nobile condition.

Durante le prime annos de maritage le copula viveva con su filia un vita calme e routinari. Ma, al mesura que le annos passava, le relationes matrimonial comenciava deteriorar se poco a poco. Il arrivava mesmo un tempore in le qual le par discuteva quasi cata die, lo que originava un ambiente de mal-esser que affectava tote le familia e, in particular, le puera.

Ante le discussiones marital que, de plus in plus, se tornava frequente, le juvene se sentiva dividite: de un latere, illa amava le statuto genealogic del Casa de Orange, ma del altere latere, illa defendeva un mundo liberal e munde, ubi le valores ecologic deberea ser sequite. Ben que ille ideas non esseva completemente inconciliabile, illa habeva un grande difficultate a prender le partito de un del parentes, pois que illa voleva agradar a ambes. Anque symbolica- e psychologicamente isto se reflecteva in le decoration de su camera, que esseva pingite del duo colores preferite de su progenitores: le orange e le verde.
*
Verdange non nasceva con ulle infirmitate in particular. Illa era un puera robuste e jovial quando illa entrava al schola de su citate. Durante le prime annos scholar, quando su maestro comenciava inseniar le nomine del colores, Verdange non sempre succedeva a responder de un maniera secur quando ille la questionava. Le professor non trovava isto un cosa normal e un die diceva la que voleva parlar con su parentes. Venite le die accordate del reunion, le parentes de Verdange iva parlar con le professor, le qual les admoneva a menar le puera al oculista pro vider lo que passava con illa.

Alora, illes arrangiava un consultation con le melior specialista de ophthalmologia al epocha e, le die accordate, ambes duceva lor filia al consultorio medic pro ser examinate. Post le examines routinari proprie a iste typo de affectiones, le oculista les diceva que Verdange habeva nulle maladia ophthalmologic, ben que illa, del altere latere, non sempre recognosceva le colores correctemente; illa habeva difficultate specialmente a nominar le orange e le verde. Al fin del consultation, le oculista dava les un littera, con alcun consilios, pro ser legite per le professor de Verdange.

Le maestro legeva le message del medico e, a partir de ille momento, prestava plus de attention al responsas de Verdange qui, con alcun meliorationes, totevia non ancora succedeva a identificar correctemente tote le colores que su professor la demandava denominar.
*
Le annos passava e Verdange ja consequeva distinguer melio le colores, nonobstante illa de tempore a tempore confunder ancora alcun de illos. Totevia, Verdange esseva securissime de que un vice, quando illa in su verde annos faceva vacantias in le ferma de su familiares, in Portugal, illa habeva contemplate le plus extense e belle plantation de orangieros e limonieros in tote su vita – ancora con fructos verde, i.e., le oranges e le limones ante maturar. Le plantation era enorme, a perder de vista; le verdura del folios e del oranges immatur, alliate al volo del picos verde, creava in su mente un imagine si impressive que illa non irea jammais oblidar. E illa memorava ancora haber mesmo demandate a su cosina an le oranges non esseva de color orange, obtenente como responsa que ante que illos deveniva orange illos era assi – verde. Illa esseva si fascinate per ille experientia e per le contemplation del paisage verdastre que, a partir de ille die, illa decideva studiar botanica in le futuro, quando illa ingressarea al universitate.

Post su studios secundari, que illa finiva con notas non multo alte debite al altercationes conjugal inter su parentes, Verdange voleva studiar botanica al Universitate de Orange, ma a causa de illo e del numerus clausus illa non succedeva a entrar in le curso que illa seligeva como le prime option. Un poco disgustosemente illa se inscribeva a un programma de excambio de studiantes, candidatante se al curso de botanica del Universitate de Verdun, ma ancora un vice su tentativa esseva frustra. Illa deveniva mesmo un poco deprimite e su matre, preoccupate con le situation, scribeva a su soror qui habitava in Orangial per demandar la lo que illa deberea facer pro que Verdange poteva alleviar su frustration. E le responsa que le tante de Verdange dava a su matre era un invitation pro Verdange passar un longe vacantias al ferma in Portugal. Le juvene accedeva e iva viver con su familiares in le ferma ubi illa, annos retro, se habeva extasiate ante le scenario verdeante del paisage.

Le casa del ferma habeva un grande bibliotheca e in ille tempore – in le qual non ancora existeva computatores –, illa passava ibi longe tempore disfructante del lectura de libros e revistas. In un certe die illa videva in un del plancas un libro intitulate Esque le realitate es real? per le philosopho e psychologo austriac Paul Watzlawick e lo prendeva pro dar un oculata. E illa presto se identificava con le approche que le prominente pensator usava pro deconstruer alcun del ideas e prejudicios que on ha super illo que on sole appellar le realitate. E alora su pensamento comenciava cambiar un poco al mesura que illa continuava leger le libro. Post finir lo, illa sentiva le desiro de leger plus de obras del philosopho e demandava a su familiares an il habeva plus de libros de Watzlawick in le bibliotheca familiar. No – esseva le responsa –, isto era le sol existente, ma forsan que il haberea alteres in le bibliotheca municipal. Alora Verdange iva al bibliotheca public e ibi – eureka! – illa trovava de iste vice le non minus famose Le realitate del realitate. Isto esseva pro Verdange un sorta de coup de foudre e, post haber devorate le libro, illa decideva, peremptorimente, que su carriera irea ser le studios psychologic.

Insimul con iste decision, e post su parentes dar le luce verde a su desiro, on decideva que illa irea studiar psychologia del color in le universitate de un altere citate, distante circa duo centos kilometros de Orangial. E alora illa immatriculava se al Facultate de Psychologia del Universitate de Orangina e iva habitar a presso de un copula sin filios, amic de su familiares, non multo lontan del citate universitari. Nonobstante le prisa de decision, Regina monstrava se un poco preoccupate con le facto del cursos ser ministrate in portugese e su filia non dominar le lingua lusitan. Ma isto, fortunatemente pro Verdange, non era un problema proque, como explicava le juvene, illa habeva apprendite e practicava interlingua e, dunque, haberea nulle difficultate in comprender le lectiones.
*
Verdange esseva un de ille adolescentes qui, con su temperamento extrovertite, amava cognoscer nove personas e experientias. E, post le breve depression que la habeva allontanate un poco del conviventias proprie a su etate, illa voleva diverter se e facer nove amicitates. No multo lontan del nove casa ubi ora habitava nostre protagonista soleva occurrer ballos popular, cata sabbato. Durante un de illos, Verdange cognosceva un juvene appellate Cesar Burlario, ma al qual su amicos simplemente appellava Burlas. E tosto illes deveniva amicos e complices e gaudeva dansar insimul e amusar se durante tote le nocte. Al fin del ballo, in le momento del adeo, Cesar la invitava a visitar su casa, localisate in Verdemilio, non multo lontan del village ubi Verdange habitava. Alora, illa le demandava le forma de trovar lo, e Burlas respondeva que illo era le ultime edificio del route que transversava le village, in direction a Verdemar e, de plus, illo era le sol edificio pingite in color de un orange. Verdange tosto se appercipeva del joco de parolas e del tono humoristic de Cesar e, alora, le demandava un poco insecur.

Tu vole dicer que tu casa es orange, nonne?
E presto Cesar ripostava.
No! Lo que io diceva es que mi casa ha le color de un orange.
Verdange habeva le voluntate de responder le que isto era le mesme cosa, ma como illa pensava que illo esseva un de su habitual burlas, solmente le diceva.
Ok, multo ben. Io sole passar multe vices in tu village quando io visita un amica qui habita alcun kilometros presso le plagia e, un die que io facera ille percurso, io te visitara.
Alora illes se basiava e cata uno prendeva lor cammino, non sin ante Cesar dicer de novo, a guisa de un demanda.
Non oblida que mi casa es del color de un orange, ok?
Illa solmente surrideva, sin haber le respondite...
*
Verdange passava multe vices in Verdemilio proque illa amava studiar al plagia de Verdemar, ultra contemplar le grande oceano, e, pro percurrer le trajecto le plus curte usque a casa de su amica, illa soleva prender le route que transversava le village de Cesar. Tote le vices que illa faceva un tal percurso, illa reguardava con attention pro trovar le casa de su amico, ma sempre in van. E illa, alora, sentiva viver un dilemma: de un latere, illa pensava que forsan illo esseva pingite in un altere color, ma del altere latere, illa comenciava preoccupar se e demandava a se mesme an isto non habeva a vider con su ancian problema ocular e que forsan illa suffreva mesmo de achromatopsia e que le ophthalmologista esseva equivocate quando ille diceva a su parentes, annos retro, que il se tractava solmente de confunder le nomines del colores... Le veritate es que illa voleva visitar su amico, ma nunquam arrivava a trovar le casa. E illa pensava mesmo desister de cercar...

Ma un die illa prendeva le firme decision de cercar plus attentivemente proque forsan il haberea un casa orange celate detra del casa que illa videva ab le route e le qual illa supponeva pertiner a su amico. Totevia, ille effortio non esseva necessari, viste que in le die que Verdange esseva decidite a cercar plus diligentemente, illa videva Cesar ante «le ultime casa del village», accompaniate de su can Glauco, pellante un orange... ma, surprendentemente, le casa esseva toto verde...

Alora Verdange descendeva del bicycletta e se dirigeva a su amico, dicente le:
Hum... io sapeva que alco occurreva con le color de tu casa, proque io ja passava multe vices hic e nunquam videva le tal casa orange del qual tu parlava — e continuava, demandante le — esque tu casa esseva recentemente pingite?
Cesar respondeva laconicamente.
No!...
Como no? — illa demandava espaventate, e continuava alora tu me burlava quando tu me diceva que tu casa esseva pingite in orange o como? E continuava con autoconfidentia — Io sape multo ben distinguer inter le orange e le verde...
Hum!? exclamava Cesar; e prosequeva si tu rememora ben, lo que io te diceva era que mi casa esseva de color de un orange... non orange.
Ma le color de un orange es le orange, non es veritate?
— E avante que le oranges deveni orange, de qual color son illos? — demandava Burlas.

Alora un kaleidoscopio de imagines passava per le capite de Verdange, inter le quales se trovava le memoria del enorme plantation de orangieros que illa habeva contemplate multe tempore retro al ferma de su familiares in Orangial. Stupefacte e mutescite per le disconcertante logica del enigma e, anque al mesme tempore, irate pro non haber divinate le burla de Burlas, finalmente escappava de su bucca le exclamation:
Ah!... Io deberea haber divinate lo — murmurava illa pro se mesme.

Cesar, gaudente del perplexitate e del esturdimento de su amica, post rider como un folle, cantava le cognoscite strophe:
Verdes son le campos,
Del color de un limon:
Assi son le oculos
De mi corazón.
...
durante que Verdange, un poco vergoniate de su triste figura, prendeva subito su bicycletta e pedalava verso Verdemar...

No comments:

Post a Comment