le gallo e le mais

Le gallo e le mais 

Circa trenta annos retro il habeva un gruppo de juvenes qui soleva passar, cata anno, lor vacantias a Gallonia, un parve village piscatori e touristic non multo lontan de ubi illes habitava. Illes partiva un o duo dies post finir le schola (al final de junio) e retornava a casa le dominica ante recomenciar le aulas (durante le prime septimana de octobre). 

Le gruppo original consisteva de septe juvenes campestre, al qual passate qualque tempore se adjungeva un altere gruppo de amicos urban. Durante le 'longe vacantias' de un de ille annos comenciava le construction del parco de camping de Gallonia ma illes, como sempre, continuava practicar camping salvage e a prestar attention in seliger le loco le plus agradabile e protegite del boschetto e, ibi, montava lor tentas e improvisava un parve cocina pro preparar le repastos. Illes era dece-duo masculos in total e, ben que cata uno habeva su proprie character e personalitate, normalmente il occurreva ni problemas ni disintendimentos intra le gruppo. Un del juvenes del campania, «le druida» – como era nominate per lor collegas –, habeva cambiate de domicilio e habitava ora plus proxime del plagia. Rapidemente ille faceva amicitates inter su nove vicinos e un die, le matre de un de su nove collegas le dava un pullo pro le gruppo mangiar con su filio. Un sabbato, Druida portava le animal al campamento e ligava un de su gambas con un debile filo a un arbore, pro illo ser abattite le die sequente. Totevia, quando le «campamento» se eveliava le dominica, nulle tracia del pullo – ille rumpeva le filo e vadeva via in le bosco. Illes lo cercava durante alcun tempore, ma in van... 

Post arrangiar un alternativa pro le lunch, al final del repasto appareva le pullo; illo era un belle gallinaceo blanc con un posa nobile e quando Druida – le prime a remarcar su presentia – lo videva, subito se tornava verso lor collegas e exclamava: 
--- Ecce Adonis que appare con tote su splendor ab le interior del foreste! 

Alora tote le oculos mirava le majestose gallo que, ab lontano, equalmente mirava le gruppo. Alcunes del gruppo commentava a alte voce que illo habeva escappate de iste vice, ma isto non irea occurrer plus pois que Adonis stava in le lista del menu pro le lunch sequente: pullo al ris. 

Intertanto, le obras de clausura del parco de camping habeva terminate e, un certe die, le policia arrivava de bon hora al campamento e admonestava les a transferer se intro le parco. Como le distantia inter le campamento e le nove parco non esseva multo grande, illes paccava,  prendeva tote lor effectos e los transportava in le manos e al dorso. Totes, no! Illes oblidava le pullo, le qual se habeva absentate durante le impacchettamento... Post camminar qualque metros alcuno remarcava que il mancava le animal e, instinctivemente, omnes se tornava retro... e videva Adonis con su passo superbe sequer les alcun metros retro... 

Arrivate al nove «demora», illes montava lor tentas e post isto le gruppo poneva manos al obra e construeva un structura que irea ser, al mesme tempore, lor sala a mangiar e a attender; il non habeva manco de materia prime, un vice que le parco faceva parte del foreste e tamben porque il restava bastante ligno del obras de construction del toilettes, lo qual illes usava pro construer un tabula a mangiar e le respective bancos. Intertanto, post isto, illes era un poco extenuate e decideva lunchar al sol restaurante que existeva in le plagia, salvante de iste modo le vita de Adonis – que esseva sempre proxime de illes durante le obras de construction del nove «habitat». 

Illes esseva, finalmente, habitantes del novissime parco de camping, ubi ja existeva altere tentas non multo lontan del parve monte ubi le gruppo installava su proprie campamento. Pro le prime cena al parco, illes invitava a mangiar le filio del seniora qui les habeva date le gallo e, durante le repasto, un del urbanos (un ex-emigrante francese cognoscite como «Galaaiz» –, monstrante un longe cultello que ille prendeva ex su tasca –, demandava quando arrivarea le hora de Adonis. Ma, in veritate, a parte ille, nemo voleva occider le animal. Con Adonis multo proxime de illes, al contrario, uno demandava como alimentar le animal, un vice que illo irea viver liberemente; alcuno diceva que illo non besoniava un alimentation special, pois que illo poterea mangiar radices e vermes... Totevia, Ferrero, le filio del seniora qui habeva donate Adonis, contraponeva que su matre soleva alimentar su gallinas con mais. In le interim, Galaaiz se habeva levate e, con subterfugio, consequeva prender le volatile; con le cultello super le collo de Adonis, ille exclamava in alte voce con su accento particular: 
--- Maís! --- e in un tono plus basse continuava – io, plus tosto, «lo darea le ris». 

Quando le povre Adonis, con le cultello toccante su collo, audiva le parola «mais», illo tremeva e timeva que su dies habeva arrivate al fin, ma pro su gaudio alcuno se levava, se dirigeva a Galaaiz, e ordinava peremptorimente: 
 --- Lassa le animal; ni tu, ni ulle persona de iste campamento ira abatter Adonis...

Iste decision habeva le supporto de tote le alteres, e alora Galaaiz era obligate a liberar le pullo e a interiorisar que mangiar Adonis, ibi, era un carga impossibile – a minus que ille volerea ser bannite del campamento, e isto ille non voleva certemente. 

Ferrero se incargava ille proprie de peter mais a su matre e lo transportava pro alimentar Adonis. Ille arrivava al campamento, durante que Adonis cercava su medio de subsistentia inter le tentas, e al mesme tempore que ille tirava alcun granos de cereal ab un etui de plastic e los jectava verso le pullo, ille diceva: 
--- Adonis, mangia le mais!... 

Quando le animal, que calmemente ambulava de un latere a un altere, audiva proferer le parola «mais», alora subito il pareva que un violente colpo de vento lo habeva transportate e illo vadeva via. Ben que isto esseva un comportamento anormal, Ferrero non se preoccupava per pensar que, plus tosto o plus tarde, le pullo irea trovar le granos de mais e los mangiarea... 

*
Al initio, le vita in Gallonia pareva currer normalmente, salvo le estranie aversion que Adonis habeva pro le mais: illes soleva levar se a un hora tardive, preparava e mangiava le lunch, e le postmeridie illes iva al plagia prender banios de sol, natar e jocar football o facer jogging. Post le cena, le nocte, si, era le momento special del jornata: conversation, musica e cantos era accompaniate de vino (e bibitas spirituose), e alcunos fumava marijuana e hachich contemplante le omnipresente foco que sempre ardeva... 

Ma al mesura que le tempore passava, le mixtura de tante substantias que cambia le stato de conscientia comenciava facer su effecto e illes multe vices, quando tote le mundo dormiva, faceva un si grande ruito que, de tempore a tempore, lor vicinos se plangeva de lor comportamentos al autoritates, qui les «visitava» e menaciava expulsar in caso que illes continuava facer ruito quando tote le alteres dormiva in le parco. 

Presto le campamento del «adonistas» comenciava ser motivo de conversationes in tote le plagia e attingeva mesmo altere villages, lo que attraheva plus de juvenes, cognoscite de alcun del membros del gruppo, al campamento. Un de ille juvenes montava su tenta in le area del campamento pro passar le weekends, viste que ille laborava durante le septimana, e portava con se Beretta, un can baptisate con le nomine de un famose detective de un serie criminal que, al epocha, passava cata lunedi al television. Le parve can habeva un flair particular pro detectar policias e, sempre que le autoritates «visitava» le campamento, illo latrava de un maniera tanto characteristic que omnes sapeva lo que passava. Dunque, le fin de septimana era le momento plus ruitose e Druida, alora, comenciava preoccupar se con iste situation e, un die que ille vadeva a casa cercar viveres pro menar al campamento, memorava se del herbas que il habeva ponite a siccar e los portava con ille. Post haber legite alcun libros per  Carlos Castañeda super le effectos hallucinogenic de alcun herbas, ille recolligeva stramonio e belladonna, post le traditional recolta de mais in le terras de su parentes, e los poneva a siccar de accordo con le indicationes que ille habeva legite in un libro de phytotherapia. 

Durante un certe nocte, calefacite con le presentia de altere juvenes estranie al campamento, le ruito deveniva insupportabile; alora, Druida se dirigeva a su tenta, prendeva un pacchetto de stramonio, poneva aqua al lumine in un caffetiera e post illo bullir faceva un tisana, distribuente tassas de stramonio a illes qui voleva experimentar le effectos del planta. Le sapor del infusion era un poco amar e alcunes non consequeva biber lo, nonobstante haber adulciate le preparation...

In su posto de vigilantia (un ramo ubi illo soleva dormir) Adonis controlava le movimentos del juvenes e toto pareva normal, mesmo que le stato de conscientia del majoritate del juvenes habeva cambiate a un altere dimension. Ma quando le hyoscyamina comenciava manifestar se, alora Galaaiz se levava e, con su accento particular dirigente se verso Adonis, con le cultello in su mano sinistre, critava como un folle:
--- Maís que passa hic? 

Quando le gallo audiva le parola «mais», ille succuteva e dava un si forte crito que era audibile in le integre parco. Anque altere juvenes se levava e tentava pacificar Galaaiz qui, in un sorta de extase con le oculos reguardante le vacuo, pareva diriger le parola a alcun ser imaginari, e exclamava: 
--- Nemo va portar nostre mascotte; solmente super mi cadavere alcuno arrestara Adonis... (In le die sequente, plangente se del forte dolor de capite, ille narrava al restante membros del gruppo su hallucination, ubi – ille diceva – ille videva venir un policia pro arrestar Adonis)... 

Le excessos de ille nocte irea haber su effectos le die sequente, quando le policias arrivava al campamento. Illes veniva celate per le arborettos e murmurava, quando un de illes diceva:
--- Mais tu es certe que es iste campamento que nos cerca? 

Alora, Adonis, que se promenava presso de illes, subito cantava – e omnes in le campamento cognosceva ille maniera particular de allertar... E isto esseva providential, viste que si illo non sonava le alarma, le policias haberea vidite Zi Conilio preparante un pipata de hachich... Le policias arrivava al area del cocina, admonestava le gruppo de novo – e per le ultime vice – e partiva... adjutate per le latrar de Beretta, que les persequeva usque a lor automobile. 

Intertanto, le septimana passava normalmente sin ulle evenimento digne de remarca usque venerdi nocte. Novemente arrivava illac multe estranieros e le ruito comenciava augmentar, quando, de novo, Druida prendeva su herbas e preparava un tisana – post le disastrose experientia con stramonio –, de iste vice con belladonna. Totes saporava le infusion e cata uno habeva su «viage», ma sin perturbar le vicinos... ni le vita de Adonis. 

Le die sequente, de bon hora, arriva al parco familiares de vicinos del campamento del juvenes con duo gallinas, le quales illes attachava a duo pinos pro ser cocinate le dominica. Intertanto, uno del campamento, presso Adonis, videva le mais jectate super le solo e diceva: 
--- Adonis, mangia le mais... 

Audiente isto, Adonis vadeva via quando, eureka!, illo videva al longe le duo gallinas cacareante attachate al pinos. Post su longe abstinentia, foras le plure experientias frustrate que illo habeva per beccar fortemente le calceos de ligno de Straff, un del habitantes del campamento, isto promitteva a Adonis un ver experientia de initiation sexual. E assi occurreva tanto intensemente que ambe le gallinas deveniva displumate e solmente lor patronos faceva le pullo lassar los in pace. Le personal audiva le ruito del gallinaceos e vadeva mirar le masculinitate de Adonis e, como illo non mangiava le mais, e anque pro regratiar le gallinas por haber lo proportionate le experientia e por illo non plus «attaccar» le calceos de ligno, recolligeva le mais ab le solo e lo menava a illos. Le proxime die, con le absentia del patronos del gallinas, qui vadeva al plagia prender banios de sol, Adonis se regalava novemente con un nove session... E assi Adonis deveniva un ver gallo in le imaginario collective del campamento e meritava le respecto de omnes, porque post ille scena illo deveniva un ver mascotte del campamento. 
*
Veniva le tempore in le qual le vacantias era preste a finir. In ille tempore Druida vadeva a su casa cercar viveres e trovava le matre de Ferrero, qui le demandava:
--- Alora, esque vos ja mangiava le pullo que io te dava? 
--- Que pullo, seniora Gala, illo ora es un ver gallo! 
--- Gratias al mais que illo mangiava, nonne? --- demandava le seniora. 
--- No, seniora, in veritate illo non ama le mais, ma plus tosto le gallinas del vicinos --- respondeva Druida. 
--- Hm!!!? --- exclamava perplexe seniora Gala. 

E alora Druida la narrava lo que occurreva con Adonis e le duo gallinas, e continuava: 
--- Quando vos me lo dava, illo esseva pro nostre gruppo mangiar, ma ora, post le varie menses que nos viveva insimul, nemo es capabile – e nemo vole – abatter lo. Nos non sape lo que facer con ille. 

Seniora Gala respondeva: 
--- Nulle problema, juvene. Quando tu potera, vole ben menar me lo e io te dara un altere in cambio, ja displumate e preparate pro vos cocinar. In veritate mi gallinero besonia sanguine nove. 

Druida ancora la diceva: 
 --- Ma attention que illo non ama le mais... 

Alora, Seniora Gala burlante le respondeva: 
--- Ok! Quando io parlara con illo io usara sempre «ma» e lo dara ris pro illo mangiar --- lo que provocava le riso de ambes. 

Le offerta de excambio era un bon cosa a audir e le ultime sabbato ante finir le vacantias, Druida se levava de bon hora – quando le resto de su companiones dormiva –, prendeva Adonis, lo mitteva in un sacco e lo menava a su ancian patrona, recipiente alora un altere vetule gallo pro illes mangiar. Ille retornava a Gallonia dominica matino, eveliava su dormiente collegas e les contava lo que habeva occurrite con Adonis. Alora omnes critava con allegressa: 
--- Hurrah! Que Adonis vive pro sempre! 

Alora, le proprie Galaaiz, con su particular accento, finiva le congratulationes, ante illes mitter manos al preparation del ultime lunch de ille epocha balnear. 
--- Vivat le ris e le mais, ma non pro Adonís! 

Le cocinero, in ille die, esseva Gigi Maga; ben que un poco adonis, ille era nonobstante un specialista de cocina traditional e ille preparava un «divin» platto con le substituto de Adonis, ris e castanias, un repasto que, «rigate» con un bon vino del region, nemo irea oblidar. Durante le copiose repasto, se formava un consilio improvisate que decideva que, a partir de hic, le gruppo se appellarea «Le Gallos de Adonia» e haberea Adonis como totem...

[Publicate in Voce de Interlingua, Nº 46, 2012, pp. 2-7]

1 comment:

  1. Ben scribite! Un texto ric e pictoresc. Tosto tu potera publicar un collection de novellas!

    ReplyDelete